‘‘કદી સ્વાધિનતા આવે તો, અમોને ય સ્મરી લેજો…’’ – ઝવેરચંદ મેઘાણીની આ પંક્તિઓ આજે પણ તાજી લાગે છે જ્યારે આપણે આઝાદીની પૃષ્ઠભૂમિમાં અવલોકન કરીએ છીએ. સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામના આ ખેલમાં વલસાડના શિરીષભાઈ શ્રોફે માત્ર ૧૬ વર્ષની નાની ઉંમરે ભાગ લીધો હતો.
તેમણે મેટ્રીકના ચોપડા હોમેલા, અંગ્રેજી ભાષાને નકારી અને સાડા આઠ માસ સુધી જેલની સજાનું વરણ કર્યું. તે માત્ર શીખવાનો યુગ હતો, પરંતુ તેમણે અંગ્રેજો વિરૂદ્ધ પત્રિકાઓ છાપવી, વહેંચવી, સરઘસો કાઢવી અને મશાલ રેલીઓ દ્વારા યુવાનોમાં જુવાળ પેદા કરવાનો સિદ્ધાંત સ્વીકાર્યો.
જેલમાં રહેતી વખતે તેમના પિતા કેન્સરથી પીડાતા હતા, છતાં શિરીષભાઈએ અંગ્રેજ સરકાર તરફથી મળતી મુક્તિ નામંજુર કરી અને દેશને પ્રથમ સ્થાન આપ્યું.
આવા અવિસ્મરણીય ત્યાગી વિરોને આજે યાદ કરીને સચોટ શ્રદ્ધાંજલિ અર્પણ કરવી એ આપણું નૈતિક કર્તવ્ય છે.
